Co oznacza niepełny stacking czterdziestu kadrów?

Dlaczego planer zatrzymuje się na czterdziestu

Apertia buduje serię klatka po klatce: każda nowa odległość ostrzenia jest dobierana tak, by jej bliska granica była równa poprzedniej dalekiej, a pętla kończy się, gdy tylko daleka granica sięgnie najdalszego ostrego punktu. Kończy się też po 40 ujęciach, niezależnie od tego, ile objęto. Plan wypisuje wtedy czterdzieści ujęć bez osobnego ostrzeżenia, więc jedynym sygnałem, że cel nie został osiągnięty, jest daleka granica ostatniego ujęcia. Kalkulator serii w bibliotece zgłasza ten sam przypadek wprost, podając niepokryty zakres.

Bliskie obiekty i szeroko otwarte przysłony sprawiają, że każda klatka jest bardzo cienka, więc limit zostaje osiągnięty długo przed dalekim celem. We własnych planach aplikacji zdarza się to rzadko, bo seria jest zawsze planowana przy przysłonie serii dla danej matrycy, na pełnej klatce f/11.

Dane wejściowe · Plan składania ostrości

Wyniki · Plan składania ostrości

Sprawdź długą serię

1. Zanim odczytasz listę ujęć, zapisz bliski i daleki cel.
2. Policz ujęcia; czterdzieści to limit, a nie przypadek.
3. Porównaj daleką granicę ostatniego ujęcia z dalekim celem.
4. Jeśli jej nie sięga, zapisz niepokryty przedział razem z planem.
5. Zmień ustawienia — przysłonę, odległość lub cel — zamiast uznawać resztę za ostrą.

Przykład: 100 mm od 500 do 2000 mm

Przy f/2 na pełnej klatce pierwsza klatka obejmuje tylko od 500 do 501,142 mm. Po czterdziestu klatkach sekwencja dochodzi do 554,857 mm, a czterdzieste ujęcie ma ostrość na 554,036 mm; z żądanego zakresu 1445,143 mm pozostaje niepokryte. Przy f/11, przysłonie serii, której planer Apertii używa na pełnej klatce, ten sam zakres zamyka się w 39 klatkach, z ostatnią ostrością na 1975,489 mm i zasięgiem do 2091,47 mm — jedną klatkę przed limitem.

f/2 · po 40 klatkach

sięga 554,857 mm

f/2 · nadal niepokryte

554,857–2000 mm

f/11 · klatki do pokrycia

39

f/11 · ostatnia daleka granica

2091,47 mm

Typowe błędy

• Odczytywanie listy czterdziestu ujęć jako kompletnej, bo ta liczba wygląda na celową.
• Dzielenie celu na dwa plany i zapominanie o sprawdzeniu miejsca, w którym się łączą.
• Otwieranie przysłony, by skrócić czasy naświetlania, bez ponownego sprawdzenia, jak daleko seria teraz sięga.

Czego limit nie mówi

Limit to reguła zatrzymania planera, a nie zalecenie, ile klatek może obsłużyć program do składania ostrości. Podane niżej równania DOFMaster dają granice cienkiej soczewki, których używa każda klatka.

Narzędzia

• Plan składania ostrości