Apertia · Biblioteka
Co zapisać dla każdego planowanego kadru stackingu?
Dziennik serii dwóch ujęć 50 mm dla 1000–1500 mm przy f/11: zapisz dla każdego ujęcia odległość ostrzenia, granice i faktycznie użyte ustawienie.
Co plan daje do zapisania
Gdy potrzebne jest składanie ostrości, plan w Apertii wypisuje kolejne ujęcia jako Ujęcie 1, Ujęcie 2 itd., z odległością ostrzenia, a po niej z bliską i daleką granicą w nawiasie. Bliska granica każdego ujęcia to daleka granica poprzedniego, wyznaczona metodą bisekcji, tak by klatki w modelu stykały się dokładnie. Plany są przechowywane w Notesie planów na iPhonie, a do zapisanego planu można przypisać dzień zdjęć, by rano tego dnia dostać lokalne przypomnienie.
Notes przechowuje plan, a nie to, co wydarzyło się w terenie. Dziennik prowadzony podczas zdjęć dodaje faktycznie użyte ustawienia, które mogą się różnić, bo pierścień ostrości obiektywu, zaokrąglenie wyświetlania w aplikacji albo sam obiekt nie zawsze współpracują.
Dane wejściowe · Plan składania ostrości
| Wiersz | Dane wejściowe |
|---|---|
| Matryca | Pełna klatka |
| Ogniskowa | 50 |
| Przysłona | 8 |
| Najbliższy ostry punkt | 1000 |
| Najdalszy ostry punkt | 1500 |
Wyniki · Plan składania ostrości
| Wiersz | Wyniki |
|---|---|
| 1 · Odległość ostrzenia | 1089,798701 |
| 1 · Najbliższy ostry punkt | 1000 |
| 1 · Najdalszy ostry punkt | 1198,401407 |
| 1 · Daleka granica w nieskończoności | Nie |
| 2 · Odległość ostrzenia | 1333,979666 |
| 2 · Najbliższy ostry punkt | 1198,401407 |
| 2 · Najdalszy ostry punkt | 1505,928277 |
| 2 · Daleka granica w nieskończoności | Nie |
| Przysłona | 8 |
| Żądany bliski cel (mm) | 1000 |
| Skończony daleki cel (mm) | 1500 |
| Daleki cel w nieskończoności | Nie |
| Żądany zakres pokryty | Tak |
| Osiągnięto limit klatek; cel nadal niepokryty | Nie |
| Początek niepokrytego zakresu (mm) | Niedostępne |
| Koniec niepokrytego zakresu (mm) | Niedostępne |
| Niepokryty cel sięga nieskończoności | Nie |
| Krążek rozproszenia | 0,03 |
Jeden wiersz dziennika na ujęcie
- Przepisz z planu numer ujęcia, planowaną odległość ostrzenia oraz planowaną bliską i daleką granicę.
- Po każdym naświetleniu zapisz nazwę pliku i faktycznie ustawioną odległość ostrzenia.
- Zanotuj przysłonę i każdą zmianę pozycji aparatu lub światła między ujęciami.
- Oznacz każde ujęcie, w którym obiekt się poruszył.
- Zachowaj oryginalne pliki w kolejności wykonania, by móc sprawdzić złożenie.
Przykład: zdjęcie produktu w zakresie 1000–1500 mm
Na pełnej klatce z obiektywem 50 mm objęcie zakresu od 1000 do 1500 mm jednym kadrem wymagałoby f/15,877, zaokrąglonego do f/16, co przekracza granicę pojedynczego kadru f/11,18. Plan składa więc ostrość przy f/11 i potrzebuje dwóch ujęć. W metrycznym widoku aplikacji pojawiają się one jako 1,13 m i 1,53 m.
| Ujęcie | Planowana ostrość (mm) | Blisko (mm) | Daleko (mm) |
|---|---|---|---|
| 1 | 1128,3 | 1000 | 1296,8 |
| 2 | 1531,9 | 1296,8 | 1876,3 |
Gdyby ten sam zakres sfotografować przy f/8, seria nadal wymaga dwóch klatek, z ostrością na 1089,8 i 1334 mm i wspólną granicą na 1198,4 mm. Dziennik, w którym jest tylko „dwa ujęcia”, nie pozwala odróżnić tych dwóch planów.
Typowe błędy
- Nadpisywanie planowanej odległości faktyczną, przez co później nie da się wyśledzić luki.
- Zapisywanie wygrawerowanych oznaczeń na pierścieniu ostrości jako dokładnych odległości.
- Pomijanie kolumny przysłony, bo była „taka jak w planie”.
Czego dowodzi dziennik
Kompletny dziennik pozwala przejrzeć serię; nie potwierdza, że obiektyw osiągnął każdą pozycję ani że program do składania ostrości wyrówna klatki. Podane niżej równania DOFMaster opisują zapisywane bliskie i dalekie granice.