Jak niewielki błąd pomiaru odległości zmienia plan ostrzenia?

Dlaczego jedna odległość nie wystarcza

Apertia podaje bliską i daleką granicę z dokładnością do milimetra, ale są one tak dobre jak wpisana odległość ostrzenia. Kalkulator mierzy tę odległość od płaszczyzny matrycy, przelicza ją na odległość przedmiotową u, a następnie stosuje Dn = u(H − f) ÷ (H + u − 2f) i Df = u(H − f) ÷ (H − u), z powrotem dodając odległość obrazową. Ponieważ H jest stałe dla danej ogniskowej, przysłony i CoC, każdy błąd odległości przesuwa obie granice, a daleka przesuwa się znacznie bardziej niż bliska.

W praktyce warto ująć szacunek w widełki: policzyć wynik dla niskiej i wysokiej wiarygodnej odległości i sprawdzić, czy ważne detale mieszczą się w obu przedziałach.

Dane wejściowe · Głębia ostrości

Wyniki · Głębia ostrości

Dane wejściowe · Głębia ostrości

Wyniki · Głębia ostrości

Ujmij szacowaną odległość w widełki

1. Zapisz najlepszy szacunek i sposób jego uzyskania, np. odmierzenie krokami, skalę na obiektywie albo taśmę mierniczą.
2. Przyjmij wiarygodny błąd, np. 10 procent przy odmierzaniu krokami, i wylicz wartość niską i wysoką.
3. Ustaw każdą wartość na pierścieniu odległości ostrzenia przy tej samej ogniskowej, przysłonie i zestawie.
4. Wypisz bliską i daleką granicę dla wszystkich trzech odległości.
5. Za bezpiecznie objęte uznaj tylko detale, które mieszczą się w każdym przedziale.

Przykład: 3 m ± 10 procent

Pełna klatka, 35 mm, f/5,6, ostrość oszacowana na 3000 mm. Kalkulator podaje od 2150 mm do 4991 mm. Jeśli prawdziwa odległość to 2700 mm, strefa obejmuje od 1994 mm do 4203 mm; przy 3300 mm od 2298 mm do 5896 mm. Drogowskaz w odległości 2200 mm mieści się w wariancie niskim i środkowym, ale wypada poza strefę, jeśli odległość wynosiła naprawdę 3300 mm, a płot na 4500 mm traci ostrość w wariancie niskim. We wszystkich trzech mieszczą się tylko detale między 2298 mm a 4203 mm.

Ostrość 2700 mm

1994 – 4203 mm

Ostrość 3000 mm

2150 – 4991 mm

Ostrość 3300 mm

2298 – 5896 mm

W każdym z trzech

2298 – 4203 mm

Typowe błędy

• Sprawdzanie tylko całkowitej głębi, co ukrywa, jak daleko przesunęła się każda z granic.
• Mierzenie od przodu obiektywu, gdy aplikacja oczekuje odległości od znacznika płaszczyzny matrycy.
• Stosowanie szerokich widełek dla odległości zmierzonej taśmą albo wąskich dla zgadywanej.
• Pomijanie obiektu, który przesuwa się między ustawieniem ostrości a wykonaniem zdjęcia.

Czego widełki nie obejmują

To porównanie zmienia tylko wpisaną odległość. Błąd autofokusa, przesunięcie ostrości przy przymykaniu i zachowanie rzeczywistego obiektywu to osobne źródła niepewności, których podane niżej równania DOFMaster nie modelują.

Narzędzia

• Głębia ostrości