Apertia · Biblioteka
Dlaczego dyfrakcja i rozogniskowanie są odrębnymi składnikami ostrości?
Przymknięcie 24 mm z f/8 do f/16 przesuwa bliską granicę przy ostrości hiperfokalnej z 1236 mm na 636 mm, a idealny krążek Airy’ego podwaja się do 0,0215 mm.
Dwa rozmycia, które zmieniają się w przeciwnych kierunkach
Głębia ostrości w Apertii jest geometryczna: punkt uznaje się za ostry, dopóki jego krążek rozmycia mieści się w krążku rozproszenia, a większa liczba f poszerza tę strefę. Dyfrakcja to osobne zjawisko: idealny krążek Airy’ego, 2,44 × 0,00055 mm × N, rośnie proporcjonalnie do liczby f dla każdego punktu kadru, ostrego czy nie. Przymykanie przysłony daje więc głębię, ale zmiękcza cały obraz.
Aplikacja rozdziela te dwa efekty dwiema regułami. Kalkulator pokazuje uwagę, gdy przysłona przekroczy liczbę f, przy której krążek Airy’ego równa się c (f/22,35 na pełnej klatce). Planer ujęć jest surowszy: zamiast wychodzić poza liczbę f, przy której krążek osiąga połowę c (f/11,18), dzieli ujęcie na serię klatek.
Dane wejściowe · Oblicz · Średnica krążka Airy’ego (mm)
| Wiersz | Dane wejściowe |
|---|---|
| Przysłona | 4 |
| Krążek rozproszenia | 0,03 |
Wyniki · Oblicz · Średnica krążka Airy’ego (mm)
| Wiersz | Wyniki |
|---|---|
| Średnica krążka Airy’ego (mm) | 0,005368 |
| Średnica Airy’ego / CoC | 0,178933 |
| Liczba f, przy której średnica Airy’ego równa się CoC | 22,354694 |
| Planowana liczba f dla połowy CoC | 11,177347 |
| Przyjęta długość fali (mm) | 0,00055 |
Dane wejściowe · Oblicz · Średnica krążka Airy’ego (mm)
| Wiersz | Dane wejściowe |
|---|---|
| Przysłona | 8 |
| Krążek rozproszenia | 0,03 |
Wyniki · Oblicz · Średnica krążka Airy’ego (mm)
| Wiersz | Wyniki |
|---|---|
| Średnica krążka Airy’ego (mm) | 0,010736 |
| Średnica Airy’ego / CoC | 0,357867 |
| Liczba f, przy której średnica Airy’ego równa się CoC | 22,354694 |
| Planowana liczba f dla połowy CoC | 11,177347 |
| Przyjęta długość fali (mm) | 0,00055 |
Wyważ oba efekty
- Ustal potrzebną głębię, np. w Planie ujęcia od najbliższego do najdalszego punktu.
- Odczytaj wymaganą liczbę f i porównaj ją z granicą połowy CoC dla swojej matrycy.
- Jeśli mieści się poniżej granicy, zrób jeden kadr przy tym stopniu.
- Jeśli ją przekracza, wybierz raczej serię do składania ostrości proponowaną przez planer niż dalsze przymykanie.
- Jeśli jednak przymkniesz poza granicę, zwróć uwagę na komunikat o dyfrakcji w kalkulatorze.
Przykład: hiperfokalna przy f/8 i f/16
Pełna klatka, 24 mm. Przy f/8 odległość hiperfokalna wynosi około 2448 mm, a ostrzenie na nią utrzymuje wszystko od 1236 mm do nieskończoności w granicy 0,030 mm. Przy f/16 odległość hiperfokalna spada do 1248 mm, a strefa zaczyna się od 636 mm, więc pierwszy plan zyskuje około 600 mm. Przy tej samej zmianie idealny krążek Airy’ego rośnie z 0,010736 mm do 0,021472 mm, czyli z około jednej trzeciej c do prawie trzech czwartych. Kalkulator przy f/16 nie pokazuje uwagi, ale f/16 przekracza już granicę planera dla pojedynczego kadru.
- f/8 · hiperfokalna 2448 mm
- ostro od 1236 mm · Airy 0,010736 mm
- f/16 · hiperfokalna 1248 mm
- ostro od 636 mm · Airy 0,021472 mm
Typowe błędy
- Dodawanie krążka rozmycia do krążka Airy’ego i traktowanie sumy jako zmierzonej miary ostrości.
- Założenie, że dyfrakcja wpływa tylko na tło; dotyczy także obiektu, na który ustawiono ostrość.
- Przymykanie do f/22 dla głębi, gdy seria dwóch klatek przy f/11 objęłaby ten sam zakres.
- Porównywanie przysłon bez utrzymania stałej ogniskowej, odległości ostrzenia i c.
Gdzie kończy się porównanie
Obie wielkości pochodzą z wyidealizowanych modeli, więc żadna z nich sama nie przewiduje końcowej jakości obrazu; liczą się też aberracje, próbkowanie matrycy i wyostrzanie. Podane niżej notatki University of Arizona o układach optycznych aparatów i równania DOFMaster podają oba wzory.