แยกระยะทางที่ผ่านแล้วออกจากระยะทางที่เหลือ

ระยะทางจากความเร็วและเวลา

โหมดระยะทางในหน้าจอเวลา ความเร็ว และระยะทางของ Crabwise คำนวณ D = GS × t ÷ 60 โดยความเร็วภาคพื้นเป็นนอตและเวลาเป็นนาที และให้ผลเป็นไมล์ทะเล นำค่านี้ไปลบออกจากความยาวช่วงบินจะได้ระยะที่ยังเหลือ โดยมีเงื่อนไขว่าตัวเลขทั้งสองอธิบายช่วงบินเดียวกันจากจุดเริ่มต้นเดียวกัน

เมื่อความเร็วภาคพื้นเปลี่ยนระหว่างช่วงบิน การคูณครั้งเดียวด้วยความเร็วล่าสุดตลอดเวลาที่ผ่านไปจะให้ระยะที่บินได้คลาดเคลื่อน การแบ่งเวลาที่ผ่านไปเป็นช่วงย่อยที่แต่ละช่วงมีความเร็วของตัวเอง ทำให้การประมาณผูกอยู่กับสิ่งที่บินจริง

ข้อมูลนำเข้า · เวลา ความเร็ว และระยะทาง

ผลลัพธ์ · เวลา ความเร็ว และระยะทาง

ติดตามระยะที่บินได้ทีละช่วง

1. จดความยาวช่วงบินและจุดเริ่มต้น
2. สำหรับแต่ละช่วงที่ความเร็วภาคพื้นคงที่ ให้ใช้โหมดระยะทางกับความเร็วนั้นและจำนวนนาทีของช่วงนั้น
3. รวมระยะของทุกช่วงเพื่อหาระยะที่บินได้ทั้งหมด
4. ลบผลรวมออกจากความยาวช่วงบิน และเก็บตัวเลขทั้งสองไว้ในบันทึก

สองช่วงบนช่วงบิน 100 NM

15 นาทีแรกที่ 120 kt ได้ 120 × 15 ÷ 60 = 30 NM อีก 10 นาทีถัดมาที่ 105 kt ได้ 105 × 10 ÷ 60 = 17.5 NM ระยะที่บินได้คือ 47.5 NM และยังเหลือ 52.5 NM จากช่วงบิน 100 NM

ช่วงแรก (NM)

30

ช่วงที่สอง (NM)

17.5

ระยะที่เหลือของช่วงบิน (NM)

52.5

หากใช้ 105 kt ซึ่งเป็นค่าภายหลังกับทั้ง 25 นาที จะได้ 43.75 NM และประเมินระยะที่เหลือสูงเกินไป 3.75 NM

ที่ 105 kt ในปัจจุบัน โหมดเวลาแปลงระยะที่เหลือ 52.5 NM เป็น 52.5 ÷ 105 × 60 = 30 นาที ตัวเลขนี้ถือว่าความเร็ว 105 kt คงอยู่ตลอดช่วงบินที่เหลือ

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย

• นับระยะที่บินระหว่างเลี้ยวหรือเบี่ยงเส้นทางเป็นระยะที่คืบหน้าตามช่วงบินที่วางแผน
• ป้อนความเร็วอากาศจริงในช่องความเร็วแทนความเร็วภาคพื้น
• นับเวลาที่ผ่านไปตั้งแต่ติดเครื่องยนต์ แทนการนับจากจุดเริ่มต้นของช่วงบิน
• ลบระยะที่บินได้เป็นไมล์ทะเลออกจากความยาวช่วงบินที่วัดเป็นไมล์บก

ข้อจำกัดของการประมาณแบบ dead reckoning

การลบนี้เป็นการประมาณทางเลขคณิต ไม่ได้ระบุตำแหน่งอากาศยานและไม่ได้ปรับตามลม บทการเดินอากาศในคู่มือ FAA ด้านล่างกล่าวถึงความสัมพันธ์ของ dead reckoning แบบเดียวกัน ส่วนตำแหน่งต้องมาจากแหล่งข้อมูลการเดินอากาศ

เครื่องมือ

• เวลา ความเร็ว และระยะทาง